گرگ ها ...
خواب بودم.خوابِ بی موقع ناشی از دارو. ... این بخار گرم چیه که می خوره تو صورتم؟این تنفس یک موجود زنده است.این ارتعاش ها چیه که از زیر تخت میاد؟چیزی در تحرکه.پلک هام رو خواب آلوده و گیج، نیمه باز می کنم.این پوزه ی یک گرگِ که انقدر نزدیک به من،روی تخت نشسته و صورتش رو نزدیک صورتم گرفته. حضور من براش یعنی خطر.دو تا بچه گرگ دارن بازی می کنن.از روی برجستگی بدن من زیر پتو می پرن و گاهی تیزیِ پنجه هشون رو روی بازو هام حس می کنم.اینها از کجا اومدن ؟ چطور وارد اتاق خواب من شدن؟ ... می ترسم.ماده گرگ هم از من.خشم اش از ترسه.راه فراری هست؟
این یک توهم بود ؟ یا خواب عمیق بعد از ظهر؟ نمی دونم.

توهمات عاشقانه،اس.ام اس های کودکانه،برخورد های احمقانه.
گاهی چیزهای خیلی ساده کمپلکس های غیر ساده ای درست می کنند.تو خیلی کوچیکی.اومدنت پر سر و صدا بود.خیلی بی سر و صدا برو.

قیافه غریبی پیدا کردم!پشت پلک ها ی متورم و قرمز ،پیشانیِ پر از جوش و صورت ملتهب،و قسمتهای بیرونِ بدن از لباس جابه جا قرمز و کهیر زده و من در حال دست و پنجه نرم کردن با وسوسه ی خارش با اسلحه لوسیون کالامین-د!!!!
دارو های ضد حساسیت کاری کرده که حتی ایستاده خواب می رم!تب و امتحان های در پیش هم به علاوه ی تمام اینها.

نیمه ی دوم پنج شنبه ...
دلم می گیرد وقتی می بینمش که ده سال در عرض چند روز پیر شده.دلم می گیرد از انتخابی که باید اتفاق بیافتد و من باید دشمنِ دوستم را دشمن خودم بدانم و ترکش کنم. ... دلم می گیرد وقتی عزیز ترین را باید اتفاقی در کافی شاپ ببینم، خیلی اتفاقی و خیلی اتفاقی یاد حس های نابی بیافتم و خیلی اتفاقی برای اینکه هیچ وقت با انعکاس اشان مواجه نشدم،عصبانی و خود خور شوم و خیلی اتفاقی ساعات رفته بر دوری بری ها را تلخ کنم. ... دلم می گیرد وقتی از من می خواهد خرده های باقی مانده ی دل ای که شکسته ،بعد از این همه وقت،دوباره رو به رویش بریزم. ... دلم می گیرد از تمام اعتماد ها و ایمان ها و اعتقاد ها. ... دلم می گیرد از خودم و تمام حماقت هایم.

وای!از فرط مریضی سبز شدم!احساس می کنم توی دلم همزن برقی روشن کردن،سرم هم بی وقفه گیج می ره.اما،باید لبخند بزنم و به روی مبارک نیارم.صاف بشینم پشت میز،گزارش آزمایشگاه بنویسم و در کمال خونسردی برم و امتحان آزمایشگاه مبانی برق بدم.چیز زیادی بلد نیستم،هیچی هم از قبل یادم نیست.به به!لا لا!عجب خوبم من!

دیوار های خالی ...
صد بار شروع می کنی به نوشتن تا کمی خالی شی.صد بار شروع می کنی به نوشتن تا کمی سرِ سنگین شده ات را سبک کنی،تا کمی کوچک شه این بغض طلسم شده.صد بار شروع می کنی و صد بار صفحه رو می بندی.چطور می شه از سقوط نوشت؟ هان؟چطور؟چطور می شه نمناکی چشم و لبخند زورکیِ عزیزی رو که در عرض چهار ساعت زحمت های چندین ساله اش به فنا رفته رو بنویسی؟از در وارد می شی،خالیه خالیه.حتی روی دیوارها چیزی جز میخ و چهار گوش های دود گرفته باقی نمونده .یک دزدیِ اولیه،با دروغ و آزار و اذیت و افترا درست نمی شه!نمی دونستی؟آخرش هم اومدی دزدی رو با دزدی رو به راه کنی؟ اون همه آزار و اذیت کافی نبود؟ ... ای کاش به یک دزد معروف بودی،به یک کاهبردار، به یک ...چه می دونم؟به یک گاو! نه به یک روشنفکر و نویسنده و نظریه پرداز و سردبیر ماهنامه ی ایکس که سالی صد بار میره پاریس،محفل روشنفکری دنیا، و بر میگرده و سالی ده بار کلاس و سمینار برگزار می کنه و برای اینکه وقت سخنرانی و مصاحبه ازش بگیری جد و آبادت میان جلوی چشمات.ای کاش یک سگ ولگرد بودی،نه رفیق و همکلاسی چندین ده ساله.نویسنده ی عزیز،نظریه پرداز محترم که ایده هات گوش فلک رو کر کرده،دوست محترم و ناسیونالیستِ من که با دغدغه های آرمانی ات ما رو خفه کردی،روزی هزار بار اون بسیجیِ دگم و متعصب و وحشی رو که به افتضاح هایی که به بار میاره با تمام وجود اعتقاد داره،به توی رذل و ترسو با تمام حرف های قشنگ ات ترجیح می دم. ... یک سقوط بی انتها.یک فراموشی همیشگی.

اندر احوالات شخصیه !
این هوای دیوانه رو دوست دارم.درست لحظه ای که فکر می کنم الانه که زیر رگبار بارون له شم،آفتاب می شه و درست وقتی فکر می کنم الانه که مغزم از نور سوراخ شه،غروب می کنه. ... پر می شم،از یک فضای دوستانه ، از یک چیز نو،بعد یک هو خالی می شم.خالیِ خالی.حرف می زنم از گذشته هایی که خوب بود،بد بود،غروری که خیلی جریحه دار شد،به یاد می آرم عاشقانه های قلابی رو،پر می شم و بعد ناگهان خالیِ خالیِ خالی. ... کار زیاده.کار های خسته کننده ای که انگار مجوز عبور من از این مقطع زندگیمه. ... درست وقتی بغض ام می گیره از این هیچی نبودن،به قول یکی "هیچی نیست برای نوشتن،گفتن،شنیدن ،گوش کردن ،بوییدن و لذت بردن"،یه چیزی تلنگر می زنه به جمجمه ام که،هی !همینه!دنبال چی می گردی؟ ... ساده است.خیلی ساده. ... می گفت دلم می خواد یه روزی تو راه گم شم،گفتم و هیچکس هم پیدات نکنه،گفت آره ،دتس بِتر! و حال احتضار و اینا. ... نه خسته ام،نه خوشحال ام،نه ناراحت ام و نه ... و نه.... .قضیه همون نترسیدن از فقدانه.

طی یک توصیه دوستانه،بهم گفت که باید انقدر بهش فکر کنم،انقدر حرف بزنم ازش تا ازش دچار تهوع شم و بعد همه رو استفراغ کنم بیرون،اونوقت با باز کردن شیر آب همه چی می ره و دیگه بر نمی گرده.امروز وسط اون همه فکر و بلند بلند حرف زدن یادم اومد که در استفراغ کردن به اندازه گریه کردن بی استعدادم!!!!!!

چند گزاره خبری برای یک "مرد بسیار مرده"...
تقریبا همه چیز غیر قابل پیش بینی شد.روزها، وقتی همه چیز و همه جا در نور دودآلوده روز به سختی نفس می کشید،برای رسیدن شب ، تاریکی،سکوت،آرامش ثانیه شماری می کردی.شب شد اما همه چیز و همه جا در نور مصنوعی فرو رفت و اغراق شدگی دو چندان شد.نه؟!به این استوانه بلند پناه که بردی ،گفتی وقتی سوخت و به آخرین حلقه رسید همه چیز درست شده اما نشد فقط گرفتگی قفسه سینه چند برابر شد.این طور نبود؟!فریاد ،لگد زدن زیر همه چیز ،نه.تو دیوانه ای !این همه داروی آرام بخش از کجا به سمت ات سرازیر شد؟با آخریش همه چیز درست شده، اما نشد فقط گنگ تر شد.اعتراف کن که همین طور بوده! سر کشیدی، قاعدتا قطعه یخ که به نوک دماغت خورد روبه راه شده ،باز هم نشد!همین طور بود؟!چقدر همه چیز غیرقابل پیش بینی و هیجان انگیز شده!...المان های تکراری که خیلی وقت پیش در حذف ذهنی مان گم و گور شده.متوجه هستی که؟!

برای من، در ابهام،آزادی ای نهفته ست که با هیچ چیز حاضر به معاوضه نیستم.تصاویر آبستره،فضای نوشته های سیال،بدون ارجاعِ مشخص، بدون مکان،بدون حضور. پذیرای بی چون و چرای بودن.

درست مثل تصاویر به جا مانده از دورانِ خاصی از کودکی.تصاویر محوی که درخشان ترین ،زیبا ترین و بزرگ ترین ها را تداعی می کنند.از این وهم مه آلوده الهام می گیری و با رقص اش به وجد می آیی. ... دوباره به مکان تولدِ این تصاویر باز می گردی.به بزرگ ترین استخرِ شنای دنیا، آبشار طلایی های گوشه حیاط، تابِ آلاچیق که با هر بالا رفتنی به آسمان می رساندت، حوض ای که دزدان دریایی در آن شکست خورده بودند و عشقِ اول که شازدهء قصه هاست و هیچوقت ،هیچکس مانند او نخواهد آمد و ...خیلی از تمام اینها گذشته.استخر شنا کوچک شده،یاس های زرد فقط یک بوتهء خلوت کنار حیاط است، چقدر این تاب کوتاه بود،حوض کوچک لجن گرفته و شازده دیگر شازده نیست.همه چیز خیلی خیلی معمولی .مثل خودم،مثل خودت.مثل زندگی.یک "ریشخند" کفایت می کند.

حضور اش برای تو و تو و تو وهمه ی شما در حد یک ابزاره.ابزار خوش گذرونی.فقط و فقط به واسطه طرز لباس پوشیدن اش و رفتارهاش ، خودت رو مجاز می دونی هر طور که دوست دارای از این "شیء" استفاده کنی و خوش بگذرونی.البته.به او هم خوش می گذره و او هم از تو ابزار خوش گذرونی ساخته. به نظر می رسه قرار داد دو طرفه است و کاملا پایاپای.اما یک سوال باقی می مونه.یک سوال مهم.چی به تو اجازه می ده در این حد به افتضاح بکشی اش؟هوم؟...آره!به نظر می آد بسیار نسبت به این ماجرا بی توجهه.شاید همین تو و تو و تو رو دچار توهم کرده که با یک عروسک کوکی طرف هستی.

فضا،فضای رخوتناکیه.درست مثل یک بعد از ظهر تابستانی و شرجی که تمام شدن اش مصادف با دوباره شروع شدنشه.سرم سنگینه.به یک انفجار فوری و مخرب برای متلاشی کردن این وضعیت، نیاز مبرم دارم.

یک روزنگاریِ طولانی
تمام شد.امروز آخرین امتحان رو دادم و چه امتحانی!تمام جواب ها چک شد و در باره اش بحث شد و آخرین یادگیری از این دوره. تیرماه هشتاد و دو ،برای اولین بار به یک موسسه رفتم ، برای زبان.تا اون موقع تمام کلاس هام خصوصی بود و من بعد از چند سال حس کردم که به شدت دارم در جا می زنم.از همون تاریخ، هشت تا ده صبحِ شنبه و چهارشنبه های من به این کلاس اختصاص پیدا کرد. با عشق سر کلاس می رفتم و علی رغم اینکه این کلاس،یک حرکت فوق برنامه بود،تمام برنامه های اصلی ام با این ساعت هماهنگ میشد و اگر تداخل داشت برنامه های دیگه حذف می شد، نه این کلاس!اینجوری شد که سینتیک موند برای ترم نه! و سیمان هم که دقیقا همین ساعت و روز برگزار میشه در آستانه حذف شدن قرار گرفت!اصلا اهمیتی نداره!...این دوره،نه یک دوره ی زبان که به نوعی برای من تراپیِ روانی محسوب می شد. کلاس کوچیک و جمع و جور که یادگیری کاملا ناخودآگاه بود و بیشتر کلاس به بحث و صحبت می گذشت و در این بین چقدر به آگاهیِ من اضافه شد و در کنارش آرامشی که بعد از کلاس بود به واسطه چندقیقه تخلیه روانی با حرف زدن. البته فکر می کنم تنها کسی که این حس رو داشت، من باشم!من اگر حرف نزنم و اظهار نظر نکنم می میرم!!!!و خوب مجال خوبی بود برای هیوای پرحرف و غرغرو!حضور گروه های سنی متفاوت ،از کسی که بچه ی هم سن من داشت تا من و چند نفرِ دیگه که جوان تر از همه بودیم ،جذابیت فضا رو برام دو چندان می کرد...امروز پرونده این دوره بسته شد.احساس خوبی ندارم.باید اعتراف کنم که به این کلاس تراپی بدجوری وابسته شدم.امروز وقتی از درِ موسسه بیرون اومدم،یک لحظه فکر کردم که "حالا باید چی کار کنم؟!"شنبه صبح ها،کلاس های سرگیجه آورِ مهندس نون و چهارشنبه ها آی-اِلتس رایتینگ...این هم گذشت.نقطه.
پ.ن. در حین نوشتن،به دو سال پیش و روزهای اولی که میرفتم کلاس فلش بک زدم.واااای!باور کردنی نیست، من در عرضِ دو سال این همه فرق کرده باشم.طرز فکرم،سلیقه هام،سرگرمی هام،دغدغه هام،حتی نوع موزیکی که گوش می دم! اینقدر تغییر و اتفاقات جوراجور در عرض کمتر از دو سال؟؟باور نمی کنم.انگار بیست سال گذشته...

عالیه!واقعا عالیه!گندِش در اومده،بعد ما نشستیم داریم فکر می کنیم چه استراتژی ای بچینیم تا بتونیم با این افتضاح کنار بیایم.نقطه.

تا به حال در ترک های سقف سفر کردی؟

لابه لای تمام نبودن هات،لباس "وجود" پوشیدی.با تمام وجود می خواهی عمق نبودن ات را شرح دهی.هر طور شده!امید به نجات نیست....آرام!آرام!دستپاچه نشو!ششششششش...من واقعی نیستم.فراموش کردی؟!