7/31/2009

قرچ قرچ "دوست مرد ماهیگیر" زیر دندان های تو

صبح می شود
ماشین ها زیر پنجره اتاق خوابم رژه می روند
هی می روند
و هی صدای فریاد و ناله و انقلاب و ما بی شماریم
و
گریه های سپیده و چشم های مسخ شده مژی و دق های پوریا و خنده های عصبی آیدا
کوتاه می آیند در سرم
وقت استراحت همه این صداهای معوج که سر رسید
تو می رسی
و
هزار بهانه برای هزار فکر تغزلی ابلهانه
بیست و هفت رو هم پر کردم،شوخی شوخی!

khob hiva junam, tavalodet mobarak :D ishallah ke sad sal zende bashi, sad sali ke na mesle alan har do ruz ye bar ya ye ruz sad bar adam ghalbesh mochaleh she, saresh ro bekhad bekubeh be divar, va in boghze dah kiluyi ro ke ba har ax o esme jadidi ke dar miad bozorgtar mishe nashe foru dad.

7/30/2009

آخ که این شب ها از آن شب هاست. از آن شب های بغض و بی قراری ...
ما نسل كافه نشين ِ سرخوش بهمن كوچيك ِ دنيا به تخمش ! ما نسل جهان وطني ِ همه در فكر رفتن ، يك روز سر انجام رفتن ، به هر چه دور تر بهتر !
توي حرف هاي ما ، قرار نبود كسي بميرد ، كسي فدا شود .
مي گويم من دلم شهيد نمي خواهد . بس است اين همه شهيد .


اول صبح سیزده ژوئن حرفش رو اینطور تمام کرد: تموم شد.تموم شد.باختیم.حالا به هر شکلی.
من هم اینطور بهش جواب دادم که سکوت سی ساله است،دروغ و خوش خیالی سی ساله است که مثل پتک خورده تو سرمون.

و بعدش ورق برگشت. بطری چرخید.سکوت ها شد اعتراض. بعدش به سادگی به همه شیرفهم کردند که سزای سکوت نکردن دیگر تنبیه نیست.مرگ و شکنجه است.قطار جنازه است. آن هم جنازه چه کس هایی! آنهایی که از همه "بی گناه "تر بودند،آنهایی که از همه بیشتر سکوت نکرده بودند، آنهایی که یک تار موشان به ده تا مثل من می ارزید،ده تا مثل من که یک روزی زندگی اش را ریخت در چمدان و بست و رفت و گم و گور شد.

و بعد فکر می کنم از الان که بیست سال بگذرد، روزی، شبی، در مترویی، اتوبوسی،قطاری، یک بغل دستی سرصحبت را باز که کرد و جوابی شنید و بعد پرسید:"اهل کجایی؟ این ته لهجه از کجا چسبیده به فرانسه حرف زدنت؟" چه جواب بدم؟ اهل ایران بودم! در ایران الان هم هیچ سهمی ندارم! ... ایران الان روی خون و جنازه هم قد های آن زمان من ساخته شده. من سهمی ندارم.من تماشاچی بودم!

7/29/2009

...

برادر بی قراره
برادر نوجوونه
برادر شعله واره
برادر غرق خونه
برادر کاکلش آتش نشونه
...

The Reader

یک جایی بین سیاه و سفید، به مدت دو ساعت و چهار دقیقه قدم زدم. یک نفر،نازی،بیست سال بعد از تمام جنایت هایی که مرتکب شده، حالا هر چقدر از سر نادانی و خریت، محاکمه شد. بیست سال بعد! وقتی هزار ها نفر از زیر دستش رد شدند تا بسته شوند به جوخه اعدام چون در کمپ جای کافی برای زندانی های بعدی نبوده. همگی هم برایش یک شب قبل کتاب خوانده بودند.
هانا، این جنایتکار جنگی قصه قشنگی هم داشته اتفاقا. عاشق بوده یک وقتی. کتاب دوست داشته. می خندیده و زیبا و وظیفه شناس بوده.دوست داشته شده بوده.کمک کرده بوده.
بعد از جلسه سوم محاکمه هانا و بقیه زنان زندان بان، وقتی مایکل و همکلاسی هاش به دانشکده بر می گردند، یکی از روفقا سوال خوبی را می گذارد وسط دایره: "بیست سال پیش، همه اروپا می دونست چه اتفاقی داره میوفته،ما می دونستیم، پدر و مادرهامون می دونستن،پس چرا همون موقع کسی چیزی نگفت؟"

ما می دانستیم. ما می دانیم. ما می دیدم. ما می بینیم. کار سازمانی هر روزمان شده نگاه کردن و سکوت کردن. چند خطی،جایی چیزی نوشتن. با چشمان گشاد مسلخ زیر پاهایمان را تماشا کردن. در نهایت چند قطره اشک ریختن. گوش کردن به صدای ام پی تری شده زجه مادران عزادار و نگاه کردن پنج دقیقه تصویرهای دور از باور و پر از خون در یک کادر ده در پانزده. ما دیدیم. ما می دانستیم.
شاید یک روزی وقتی تعداد جوان های زیر بیست و پنج سال که قشنگ ترین امید ها و زیبا ترین آرزوهایشان را در روزهای گرم تابستان هشتاد و هشت با جنازه های لت و پارشان زیر خاک بردند به پانصد هزار رسید، کسی به فکر درست کردن یک محاکمه جنجالی هم افتاد. کسی چه می داند.
ما دیدیم. ما می دانستیم. نشستیم. تماشا کردیم. هیچوقت هم برای این همه سکوت و بی تفاوتی محاکمه نشدیم. هیچ دادگاهی هم هیچوقت هیچ جا برای محکوم کردن بی تفاوتی و ترس و سکون و سکوت تشکیل نخواهد شد.

7/16/2009

How well do you know Catherina Bloom?

شاید سیصد یا چهارصد سال بعد، اگر هنوز مدرسه ای و جود داشته باشد و هنوز تاریخ درس بدهند، یک روز، وسط های اردی بهشت، یک دختر بچه تقس سیزده ساله از روی کتاب اش بلند برای همه کلاس بخواند که : سیصد سال پیش در سرزمینی به نام ایران مردمی زندگی می کردند که به نقل از همورابیِ نود و سوم، برای رنج کشیدن خلق شده بودند محض تفریح و خنده خداوند.
Fade

شماره اش عینا افتاده بود روی صفحه گوشی موبایلم، انگار که من هم مثل خودش تهران باشم. خوشحال شده بودم و به اندازه خوشحالیم از روی پاهای همه پریدم تا برسم به بالکن و با صدای بلند و با تمام ذوق ام داد بزنم چطوری دختر! ...خونه نیستی؟ نه با بچه ها دور هم هستیم مشغول می گساری! پس بگذار بهت یک کم عذاب وجدان بدم: خانوم مردم اینجا دارن می میرن اونوقت شما اونور آب نشستین دارین میگین و می خندین ... بی رحم شده بود. درست مثل همان دورهای اول. مثل همان روزهای اول که روی استیتوس فیس بوک ام به انگلیسی جیغ می زدم و تنها همان بود راهی برای ضجه زدن و گفتن از رنجی که می کشیدم به زبانی که همه بفهمند. همان روزها بود که با همین لحن شوخی جدی روی آن دیوار کذایی نظر داده بود که خواهر من ما اینجا داریم جون میدیم تو اونور آب نشستی داری اوضاع رو به انگلیسی تفسیر می کنی و چقدر بی رحم شده بود، همانقدر که بی رحمی دیده بودیم و من دیگر هیچ کلمه ای، به هیچ کدام از سه زبانی که بلدم پیدا نکرده بودم تا با آن یک جایی ناله کنم و بعد انقدر گریه کرده بودم که دیگر نفس نداشتم و انقدر خفه شده بودم که پاره شدن هیچ بغضی نجاتم نمی داد.
خبرها صبح به صبح،ظهر به ظهر،عصر به عصر، شب به شب جلوی چشم هام رژه رفتند و شدند همان قیچی ای که مامان میم سی سال پیش با آن پیرهن گل گلی اش را که شده بود پر از لکه های خون، جر واجر کرد ،بعد از اینکه جسد پدر اعدامی اش را لمس کرده بود. همان قیچی ای که از یک ماه پیش تمام پیرهن های پوشیده و نپوشیده زندگی من را پاره پاره کرد، هر پاره به یک طرفی و من هی سعی کردم خیابان های شهرم را تصور کنم ...