4/25/2006

وبلاگ تراپی

چه حماقت چندش آوری.دقیقا چندش آور.پرسه زدن از این راهرو به آن راهرو.از این اتاق به آن اتاق.درست مثل مرغ پرکنده.
همه دنیا را تعطیل رسمی اعلام می کنم.چون امروز خسته ام و عصبانی.فقط همین ام مانده بود که تو مرا دلداری دهی،که دادی.نمی فهمی!من شادم.امروز من شادم.راستی!من تازه هویت پیدا کردم.امروز که داشتم در کوچه باغِ پشت مدرسه پرسه می زدم،کنار آشغال کاندوم ها یک هویت دور ریخته شده پیدا کردم.جالب نیست؟

No comments:

Post a Comment