صفجه اصلی
نوشته های قبلی
تو هم بنویس
وبلاگ های مورد علاقه ام
دوستان
ابرانسان
ضد خاطرات
خشت خام
آلفا
رر/م م/س س س س
اتوپیا
آآآب
از اینجا و آنجا
زن نوشت
آشپزباشی
Second Self
la pomme mordue
چای یا قهوه
کیبورد آزاد
از زندگی
روزنگاری ها + ...
قصه های عامه پسند
دختر بودن
dejavu
تیغ ماهی
اگنس
آبستره
هرم
استامینوفن
مینیمال ها و طرح ها
اوهام
شاهزاده آشوری
![[Powered by Blogger]](bloggerbutton1.gif){kind=small}
هيوا ساعت
1:18 PM
نوشت
Exhaustion
صداش که پر از بغض بود. می توانستم چشم هاش رو از پشت خط های تلفن حدس بزنم. بابا چی کار کنیم؟ از این راه دور چی کار می تونیم بکنیم ... بابا نمی شه الان به لاهه شکایت کرد از نسل کشی؟ نه هنوز زوده! چند نفر باید بمیرن که بشه نسل کشی؟ سکوت . سازمان ملل چی؟ چرا الان می شه ولی چین و روسیه وتو می کنند. پس چی کار می شه کرد؟نباید گذاشت پاک شه.عادی شه. ...فکر کردم باید گوش دنیا رو کر کنیم ...
پای تلفن داشت هق هق می زد. دخترم الان باید برگردیم. الان باید کنار شماها باشیم. مامان تو رو خدا گریه نکن! ... فکر کردم اگر مامان برگرده، من یک لحظه هم صبر نمی کنم...
دو سال و نیم از آخرین باری که دیده بودمش می گذشت. چطوری عمه جان؟ همونقدر خوب که شما الان هستید عمه! باز به همت شما جوون ها! مگر شماها خرابکاری پدر مادرهاتون رو درست کنید!...فکر کردم بلاخره یک حرف حساب شنیدم این روزها!
تلفن را قطع کردم. هم صدایی ها تمام شد. باز هم این سکوت لعنت شده که هیچ موسیقی پرنمی شود.
Labels: foretaste
هيوا ساعت
2:46 PM
نوشت
پر از دردم
پر از فریادم
پر از گریه ام
و هیچ وقت انقدر احساس بیهودگی نکرده بودم
و هیچوقت از بیهودگی ام انقدر شکنجه نشده بودم
دورم
نه دودی در چشمانم هست
نه خونی از بینی ام سرازیر
نه درد و شکستگی
نه گلویی گرفته از فریادهای شبانه روی بام آشیانه ام
و ترس را
و غربت را
هر روز
هر شب
زیر زبانم مزه مزه می کنم
بدون کمترین ایمانی به فردا
این یک شعر نیست
این رنج هر روزه من است
Labels: crazy and feminine, Nostalgia
خانه ام آتش گرفته است آتشی جانسوز
هر طرف می سوزد این آتش
پرده ها و فرش ها را تارشان با پود
من به هر سو می دوم گریان
در لهیب اتش پر دود
وز میان خنده هایم تلخ
و خروش گریه ام ناشاد
از درون خسته سوزان
می کنم فریاد، ای فریاد، ای فریاد...
از فراز بام هاشان شاد
دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب
بر من آتش به جان ناظر
در پناه این مشبک شب
من به دستان پر از تاول
این طرف را می کنم خاموش
وز لهیب آن روم از هوش
زان دگر سو شعله برخیزد به گردش دود
تا سحرگاهان که می داند که بود من شود نابود
خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر
صبح از من مانده بر جا مشت خاکستر
وای آیا هیچ سر بر می کنند از خواب
مهربان همسایگانم از پی امداد؟
سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد
می کنم فریاد ، ای فریاد ، ای فریاد
مهدی اخوان ثالث
Labels: Nostalgia
هيوا ساعت
11:03 AM
نوشت
Just another lemon tree ...
من عاشق شمع های خوشگل بودم، حتی شمع های خوشبو. سرمایه گذاری می کردم برای داشتنشان و از هدیه گرفتنشان خوشحال می شدم. تا اینکه یک روز فهمیدم باید شمع های خوشگل را روشن کرد و تا ته گذاشت که بسوزند. حتی اگر سوختنشان را نمی بینی.
گفت بیا! عیدی ات. دو تا شمع آبی بود که رویش نوشته بود بوی اقیانوس . غیر منتظره بود عیدی گرفتن از او. و من چقدر ذوق کرده بودم ... یک سال تمام، تا روز پیدا شدن دخترمو بولوند ، مثل گنج از آن دو تا شمع نگهداری کرده بودم.
قرار بود شب را با تو صبح کنم. شمع های آبی که بوی اقیانوس می دادند را آوردم که آن شب تا صبح نور داشته باشیم. بماند که آن شب بی نور و با خواب صبح شد وصبح روز بعد رفتم و تا پنج شش روز بعد برنگشتم. پنج شش روز بعد شمع های آبی تا آخر سوخته بودند و روی لیوان های یک بار مصرف سفیدت جای روژِ لب قرمز بود.
همانجا دلم خواست سرم را محکم بکوبم به دیوار که جای ساده لوحی ام بی قواره بماسد به دیوار خانه ات برای نفر بعدی.
جارو و خاک انداز به دست ماندم تا همین حالا برای پاک کردن درام های ابلهانه ای که خیرِسر خوش باوری درست می شوند.
آره جانم. زندگی خیلی وقت است که از تغزل خالی شده .
Labels: crazy and feminine, foretaste
هيوا ساعت
2:10 PM
نوشت
Pomp it up
قربانی هستند. قربانی کردند.ظلمی بهشان روا شده که برای من و تو و امثال ما حتی قابل تصور نیست.کنج دیوار نگه شان داشتند برای ماندگار کردنشان روی عکس. دیدن اینها انقدر عذابم نمی دهد که تو، وقتی برای تک تک اینها اسم ما را گذاشتی و برچسب زدی. دلم گرفت رفیق. بدبختی های بالاتر از تصور من و تو انقدرها هم خنده دار نیست. هست ؟ بگذریم...
هيوا ساعت
9:23 AM
نوشت
امروز عصر با خودم فکر می کردم که من و مامان از زندگی هم چی فهمیدیم. شب تلفن کرد و جمله اش را تمام نکرده یک عالمه دعواش کردم. دعواش کردم که از کاه کوه درست می کند، که از صدای خسته من یک اتفاق دراماتیک در زندگی دختر غربت نشین اش می سازد و شب تا صبح اشک می ریزد و صبح تا شب تمام خانه را رژه می رود که چه شده و نشده. دعواش کردم که چرا یک سرگرمی برای دوران بازنشستگی اش درست نمی کند که شب صداش پر از بغض نباشد. انقدر دعواش کردم که چند بار تکرار کند چشب! چشب! چشب! خفه کردی منو! چشب مامان جان! چشب! و من به خنده افتادم و دو نفری خندیم. نه! من و مامان هیچ چیز از زندگی هم نفهمیدیم.
Labels: crazy and feminine, Delirium
هيوا ساعت
9:27 AM
نوشت
Mambo number five
از پا در هوایی متنفرم. تنفر که نه البته. یک جور ترس. ترس هم حتی نه. فوبیا بیشتر. عرق سرد و اختلال در دستگاه تنفس و گردش خون و نبض بالا. حالا یک جاهایی باید جوابگو باشم که ترس از دچار شدن به این فوبیا بود که این را انتخاب کردم یا پای استدلالی چیزی وسط بوده. آره. یک جاهایی مثل امشب که از خستگی وِلو شدم روی کاناپه و نای نفس کشیدن هم ندارم.
هيوا ساعت
12:08 PM
نوشت
کسی گفت ...
از کست اِوی چیز زیادی یادم نیست. یادم هست که یک مرد تنها داشت که خیلی تنها شده بود و منتظر بود. یادم هست که همه آبهای جهان جمع شده بود توی این فیلم. یادم هست که یکی از روزهای تعطیلات عید بود ،من و آنا پشت کنکوری بودیم و آنا تمام روز در اتاقش درس خواند و من تمام روز در اتاق روزبه که شیراز بود وانمود کردم درس می خوانم و رویا های دور و دراز بافتم. شب که شد به خودمان یک غذای خوشمزه جایزه دادیم و وقتی بستنی گردویی کاله می خوردیم کست اِوی نگاه کردیم.فقط یک کار می شد کرد بعد از دیدن این همه آب. نصفه شبی ،با اضطراب بیدار کردن سید و همسایه های طبقه اول، رفتیم استخر و دو ساعتی با هم رویا بافی کردیم. رویای اقیانوس های دور و ساحل های ناشناخته.
هيوا ساعت
10:50 AM
نوشت
دستمال گردگیریِ نارنجی دست گرفته و دور خودش می چرخد و هر سطح صاف و ناصافی را گردگیری می کند. از حقوق زن و امضا و کمپین و حوزه خصوصی و عمومی و چه و چه حرف می زند و گرد می گیرد. من هم یک بری روی صندلی نشستم و از صدایش دور و دورتر می شوم. ... این زن چقدر "آیدا" ست. از همان آیداها که برای حرف زدن و گردگیری کردن به یک اسطوره مردانه، هرچقدر بزرگ، هرچقدر کوچک، هر چقدر خرد وهر چقدر کلان احتیاج دارند،برای سر پا ماندن، برای نفس کشیدن.
Labels: crazy and feminine
هيوا ساعت
10:01 AM
نوشت
گزاره خبری
چه راحت از قلبش می گوید که چقدر تند تند می زند. چه راحت از من سراغ پروپارانولِ ده را می گیرد. قلبش تند تند می زند و نمی داند چه مرگش شده و این را بدون سر و صدا و جیغ اضافه سر چای بعد از شام می گوید و من فکر می کنم چه خوب که هست و هر چند وقت یک بار از این تند تند زدن می گوید.
Labels: Delirium
هيوا ساعت
10:52 AM
نوشت
Drama of an “All star” obsessed
همیشه پنج یا شش دقیقه وقت کم می آ مد برای یک مکالمه پنج دقیقه ای. بعد از سیگار و قهوه سر پایی اول صبح، پنج دقیقه باقی می ماند تا حرکت اتوبوسی که قبل از عصبانی شدن رییس به محل کار می رساندش. امروز صبح هم مثل تمام صبح های دیگر. سه دقیقه باقی مانده بود و اگر کانورس ساق دار می پوشید اتوبوس را از دست میداد. اگر کانورس ساق دار بپوش بود، می شنید که می گفتم امشب بر نمی گردم. برای همیشه بر نمی گردم.
Labels: crazy and feminine, Delirium
هيوا ساعت
8:20 PM
نوشت
ssssssssssssshhhhhhhhhhhhhhhhhiiisssssssshhhhhhhh...
Don't tell anything about your restless day to a sudden inspiration; she just came to say a coucou
هيوا ساعت
12:37 PM
نوشت
آن روزها جادویی بود؟ اصلا جادویی در کار بود یا من توهم داشتم که :
there is something in the air ...
حیف که تو دیگه سیگار نمی کشی. اسم تنباکوی جویدنیت چی بود؟ اسنوز؟ همونی که بابای لثه های سارا رو در آورده بود.
هيوا ساعت
12:51 PM
نوشت
Fall of 1988
یک چتر سیاه دستش بود و یک چتر بچه گونه زرد و گل من گلی... اول دبستان که شد، با اولین باران فهمیدم که اکثر دختر بچه ها چتر دارند. من نداشتم. اکثرا هم چتر های رنگین کمانی عین هم. این شد که آن سال عید، چتر عیدی گرفتم. اما نه چتر رنگین کمانی با دسته قرمز. بماند که اینجوری برای اولین بار به این نتیجه رسیدم که بزرگتر ها هیچی نمی فهمند! چتر من آبی آسمانی بود و دور تا دورش اسنوپی داشت. موقع باز و بسته کردن هم انگشت هام رو گاز می گرفت. قید چتر دست گرفتن را زدم تا وقتی که یاد گرفتم چطوری نگذارم چتر گازم بگیرد. چتر برایم کوچک شده بود و رفت بالای کمد قاطی بقیه اسباب بازی های بچگی. بعد از پانزده سال و اندی باران لیموژ وادارم کرد چتر دست بگیرم! یک چتر آبی البته بدون اسنوپی.
Labels: foretaste, franciser, Nostalgia, version inédite
هيوا ساعت
3:47 PM
نوشت
a day off
عصا ندارد. از آن طرف خیابان می آید تا ایستگاه اتوبوس با سگ خپل سیاه اش. اسم سگ خپل سیاه اش سگه ست. فکر کنم سگه کار دیگری جز مراقبت از صاحب نابینایش نمی کند. زیباست، حد اقل به نظر من . سگه نه،صاحبش!
نشستم روی نیمکت ایستگاه و سعی کردم قصه ش را در سرم بسازم. پسر زیبای نابینا و سگ خپل سیاهش.
راستی خودش می داند که زیباست؟ کاش به فرانسه فکر کرده بودم، بلکه شنیده بود قصه سر همیِ - ایستگاه اتوبوسی ام را و لبخندی هم می زد.
هيوا ساعت
3:12 PM
نوشت
بازار ماهی فروش ها
شب ها
رویاهایم
بالا می آیند
با آب دریا
به تور قد بلند صیاد ها
گیر می کنند
صبح زود
تازه تازه
به فروش می رسند
Labels: Delirium
هيوا ساعت
2:24 PM
نوشت
Revolutionary Road
"How to break free without breaking apart" ...
بوی تعفن که به مشامت رسید از خواب می پری. بوی مردگی است که از زندگی همه بلند شده. روزمزگی است که مثل هوای کهنه سنگینی می کند و نفس کشیدن را سخت. یک جایی وا می دهی به این همه خوشبختی که باید برای خودت بسازی: شغل ثابت با یک درآمد معمولی اما مطمئن، همسر خوب با یک عشق معولی، در یک شهر معمولی، در یک خانه معمولی، با دو سه تا بچه که می شوند مسئولیت و بهانه زنده ماندن. یک روزی بالاخره می شوی یکی از آن صد نفر که بی قرار می شوند از گم کردن رویاهاشان. یکی از آن صد نفری که یک جایی وسط راه می فهمند این نیست آن زندگی که برایش نقشه کشیده بودند. یکی از آن صد نفری که جرات می کند یک نگاه به پشت سرش بندازد و ببیند سال هاست مشغول تکرار یک چیز است که به خودش بقبولاند که اولین قدمی که برداشته درست بوده. یکی از صد نفری که با بغض داد می زند ما نمی توانیم بیشتر از این وانمود کنیم که این بود زندگی ای که می خواستیم ...
این فیلم را انگار از روی ترس های بزرگ زندگی من ساخته اند! از دلمشغولی ها و وحشت های این روزهای من، از صدایی که هر روز صبح به محض خروج از خانه و حرکت به سمت کار در سرم بلند می شود که می پرسد : اینه اون زندگی که می خوای؟ اینه اون بیست و شیش سالگی که بهش فکر می کردی؟ و من که سکوت ام از بی جوابی ... کش آمدم بین منی که داد می زند بکن از این نکبت و منی که رشنال و محکم ایستاده که یعنی بیا روی زمین ...
می ترسم.
هيوا ساعت
12:37 PM
نوشت
آن مسافر که قدم هایش کوتاه بود ...
آهسته رفت
بی صدا رفت
هیچ کس خبر نشد
بی خودی کلافه بودم آن روز
ظرف ها هی می افتاد از دستم و می شکست
بی خودی گریه داشتم آن روز
هر شب از خواب های پریشانم عبور می کند
لابه لای هزار اتفاقی که می افتد
در هزار تکه رویاهای تکه پاره ام
می آید
از گوشه هی دنج پیاده روهای شلوغ
نگاهی می اندازد زیر چشمی به دست های منجمدم
و می رود.
Labels: Delirium
هيوا ساعت
3:02 PM
نوشت
چه تلخم امروز. چقدر پر از بغض ام و سکوت و دلتنگی. نقطه پایانی هست بر این دلتنگی؟
هيوا ساعت
2:30 PM
نوشت
The story of flood and fire survival ...
بی خوابی شب قبل دل و دماغ کار کردن نگذاشته بود. روز کاری به برچسب زدن پست های "خیس و وحشی" گذشت. چگالی پست های قبل از هجرت حداقل سه برابر پست های بعد از هجرت هست.
زندگی جدید را خود خواسته درسته قورت دادم و هضم اش را به خودم تحمیل کردم. اعتراض بی معنی شد وقتی سرگشته ی مزه های جدید و بو های ناآشنا وصداهای غریب ونگاه های نامفهوم وهوای سبک شدم. هوای سرد اینجا هم شد آب یخ روی خشمی که همیشه به بودنم معنی می داد.
جایی برای ناله و غصه باقی نگذاشتم. تمام قد مشغول باز کردن جایی برای خودم در این دنیای جدید شدم. تامل و فکر کردن را هم گذاشتم برای "بعدا". فکر کنم آن غم شاعرانه ای که بهم الهام می داد را در یکی از دست شویی های بین راه جا گذاشتم.
بیشتر و بیشتر گوش کردم. کمتر و کمتر هر جایی نظر دادم. حوصله پابرهنه دویدن در حرف ها به زبانی که به آن تسلطی نداشتم را از دست دادم. اموراتم را تنهایی بدون زیادی پرس و جو کردن گذراندم و شدم "این دختر خیلی اوتونومه".
برنامه ریزی های کاری، دِد لاین ها،دوستی های هدف مند وعاشقیت های پراگماتیک از جادو خالی ام کرد و دیدن چشم هایی که برق می زنند شد یک خاطره دور.
عادت کتاب خوانی جاش را به خستگی آخر شب داد و لذت کتاب خوانی با مکافات دیکشنری باز کردن قاطی شد.
پالس های بالابرنده آدرنالین زندگی روزمره هم در دفتر یادداشتم ثبت شد تا یک روزی بعضی هاش به "خیس و وحشی" تزریق شوند.
کوتاه اینکه پروایی بود که یک جایی آن وسط ها رنگ باخت ...
Labels: franciser, version inédite
هيوا ساعت
12:39 PM
نوشت
حمد و سپاس مر سهیل را که مرا به نصب فونت فارسی روی لپ تاپ آزمایشگاه رهنمون وامر شایسته و بایسته بلاگ نویسی از این دانشکده بر من ممکن شد. تا ببینیم چقدر کالیبر بالا و سرِ در ابرهای من به سرموقع آپ کردن می انجامد!
Labels: foretaste
هيوا ساعت
11:35 AM
نوشت
In the memory of a morning who was mocking me... In the memory of me and my maniac friend...
"He wants to die in a lake in Geneva, the mountains can cover the shape of his nose.
He wants to die where nobody can see him but the beauty of his death
will carry on so I dont believe him.
He greets me with kisses when good days deceive him and sometimes with scorn and sometimes I believe him.
And sometimes I'm convinced my friends think I am crazy, get scared and call him but he's usually hazy.
By one in the morning day is not ended, by two he is scared and sleep is no friend, and by four he will drink but cannot feel it, sleep will not come because sleep does not will it and I dont believe him.
Morning is mocking me.
I'll wander the streets avoiding them eats until the ring on my finger slips to the ground.
A gift to the gutter, a gift to the city the veins of which have broken me down.
And I dont believe him, morning is mocking me.
Oh the gods that he believes never fail to amaze me.
He believes in the love of his god of all things, but I find him wrapped up in all manner of sins.
The drugs that deceive him and the girls that believe him.
I can't control you I dont know you well, these are the reasons I think that you're ill.
I can't control you I dont know you well, these are the reasons I think that you're ill.
And since *last that I saw him last that we parted* down by a river silent and hardened, morning was mocking us. Blood hit the sky.
I was just happy, my manic and I
He couldn't see me the sun was in his eyes and birds were singing to calm us down. And birds were singing to calm us down.
And I'm sorry young man, I cannot be your friend. I don't believe in a fairytale end. I dont keep my head up all of the time.
I find it dull when my heart meets my mind
*Though* I hardly know you I think I can tell, these are the reasons I think that we're ill.
*I hardly know you I think I can tell, these are the reasons I think that I'm ill.
And the gods that he believes never fail to disappoint me.
And the gods that he believes never fail to disappoint me.
My happy man my manic and I have no plans to move on.
The birds are singing to calm us down
And birds are singing to calm us down. "
Labels: Delirium
"خانوم ببخشید شما پونصد تومن خورد دارید؟" برای اولین بار دستگاه های کارت پارک را می بینم. "بله آقا اجازه بدید" بالاخره پیدا کردم. دوستش دارم ،با مادر وارد مغازه می شویم. مرد مسن است و اسلامی مآب. هر کس به اعتقادش، به من چه؟ وقتی اسکناس پنجاه هزار تومانی را می بینم ناخوداگاه از هیجان جیغ می کشم."مگه شوما ایران زندگی نمی کنی؟ ... برا درس؟ ... چی میخونی؟ ... حالا کودوم یکی اَ این پروتزا بهتر هَ؟ ...باریکلا ... میخوای خودم گوش سوراخ می کنما! ...من ساعت چار میبندم این موقع سال، ما تکیه داریم و کل محرم مال خودمون نیستیم، مال آقامون امام حسینیم،همین پریروز از کربلا برگشتم،سالی سه چار بار میرم." با خودم کلنجار می روم تا خانه ،کاش از او خرید نمی کردم. یک ساعت بعد فکر می کردم کاش بچه ها می فهمیدند که دو هفته بودن بعد از یک سال نبودن چقدر کوتاه است و چقدر زود می گذرد و چقدر کار هست برای انجام دادن و چقدر آدم هست برای دیدن و چقدر زود می گذرد ...بعد فکر کردم همینقدری که می شناستَم چقدر اطمینان بخش است. چقدر وقتی جدی و خسته است با او غریبم و بهتر که کنار هم نیستیم. چقدر نمی فهمد غمم با نوازش فرو می نشیند ،نه با راهنمایی منطقی!"ببخشید به خاطر سالی دو هفته اختلال در دختربازی ات!" ... ترکیب "مهمان خارجی" به گارسن رستوران حواله می شود،انگار اسید قورت دادم."خوب هیوا جان! اونجا خوش میگذره؟... سخت نیست؟ ... تعریف کن! ... آزاده ی من هم دو سالی هست رفته ... ماشالا چه خانومی شدی!" ... هر کدامشان در دهه شصت در یک گروه سنی بوده و یک کاری می کرده،یکی بچه مدرسه ای،یکی کارمند، یکی خانه دار، .یکی دانشجو. چه ها بر سرشان آمده.می خندیم به خیلی از این خاطره ها و جسارت ها.تا وقت خواب به راه های صد ساله ای که یک شبه در این دهه طی شد فکر می کنم.هر کدام از اینها یک "پرسپولیس" دارند برای ساختن.
کتاب خواندن اتاق خواب می خواهد که چراغ خواب اش را روشن کنی، پیژامه پوشیده و مسواک کرده بخزی زیر پتو و تا جایی که وزن پلک هات قابل تحمل بود بخوانی و در سرت ایده بسازی و بنویسی. ... در این بیست مترجا که موقع کار و درس دفتر است و موقع آشپزی آشپزخانه و موقع میهمانی مهمانخانه و آخر شب کاناپه همه کاره اش باز می شود برای چند ساعت خواب، کتاب خواندنم نمی گیرد. ... به یک کافه بی قِر و عطوار پناه می برم برای چند ساعت خواندن و بی خبری از دنیا. عادت فرانسوی کجا بود آخر پدر جان؟!
Labels: franciser
هيوا ساعت
4:38 PM
نوشت
Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain
دیشب کانال سه این فیلم رو پخش کرد.کادوی خوب تلویزیون به من.من هم برای بار نمی دانم چندم از اول تا آخر نگاه کردم.این فیلم بهترین فیلمی نیست که در عمرم دیدم. ولی فیلمیه که حداقل ماهی یک بار می تونم از اول تا آخر ببینم و لذت ببرم، یک چیزی معادل "بابا لنگ دراز".لذت های ساده،کوچیک و عمیق در کنار غم های غیر قابل انکار و واقعی.آملی پولن، بابا لنگ دراز ویک بسته شکلات تلخ در یک ردیف هستند برای من برای کم نیاوردن.
-مادمازل!مادمازل!شما به معجزه اعتقاد دارید؟
: نه! امروز نه!
صبح زود از خواب بیدار شدم.شاید اینطوری زمان دیرتر بگذرد! گرچه لحظه های لذت بخشی است ،از گذشتنش می ترسم.برای رفتن به مهمانی آماده می شوم.یاد "دخترا"افتادم و همه شب هایی که با هم حاضر می شدیم برای مهمانی رفتن.آژانس به موقع پایین منتظرم است.آزارم می دهد برخورد راننده خشکه مذهبی که آرم کمیته امام خمینی از آینه اش آویزان است. دلم می خواهد نگاه سنگین و رفتار بی ادبانه اش را در سرش بشکنم!آخر سر هم که موبایلم را جا گذاشتم در ماشین اش و شب پر ماجرا از همین جا شروع شد! شبی که فکر نکنم به این زودی ها فراموش کنم!مستی با خودش راستی آورد و محافظه کاری و متانت کجا قایم شد نفهمیدم!الان که یک هفته گذشته می فهمم که حداقل تاثیر دوسال و نیم بیرون بودن از گود بی پروا زندگی کردن ایده هایم بوده...
با وجود شب زنده داری و مستی شب گذشته زود ازخواب بیدار شدم. منتظر آوا هستم.هنوز هم از دیشب مستم.اصلا دوست ندارم دوش بگیرم،بویی که از شب گذشته روی تنم و لای موهام باقی مانده را دوست دارم.امروز احتمالا روز جهانی پسته و زعفران و آجیل و تلفن خداحافظی است و گفتن اینکه چه حیف هم رو کم دیدیم و سفر به سلامت و ... و من چقدر دق کنم از اینکه هم رو کم دیدیم و رفت تا سال بعد،اگر این آدم ها اینجا بمانند و من زنده ...
اتفاق غیر تکراری ساعت شش می افتد.با آنیتا چای می خورم و سیگاری دود می کنیم و گپی."وقتم کن که بگذرم" را به من پیشنهاد می کند و من هم "مِلیس" را موقع خداحافظی به او می سپارم.کاش زمان کش می آمد.باز هم سر جا کردن همین چهار تکه چیز در چمدانم مشکل دارم.کاش می شد همه کتاب هام را با خودم می بردم.انگار توی دلم آهن مذاب ریخته باشند، یک چیزی آن تو خیلی سنگینی می کند.
به همین زودی چهار صبح شد. باقی لباس ها را در ساک می چپانم و نیمه خواب ونیمه بیدار شال و کلاه می کنم برای رفتن به فرودگاه. سرمای صبح صورتم رامی سوزاند."بشین جلو! بیشتر میبینمت اینطوری" قیافه شهر را می بلعم تا برسیم به فرودگاه. برخورد وحشیانه مسوولین فرودگاه آزارم نمی دهد. بی خیال بارم را تحویل می دهم . نیم ساعت وقت باقی مانده،به رسم همیشه در قهوه خانه طبقه همکف با یک شیر قهوه و سکوت پدر و صورت پر از بغض مادر پر میشود.در صف گذرنامه است که سرم از بغض سنگین شده. وقتی که مهر خروج را میکوبد دلم یک چیز می خواهد : فریاد. به سالن ترانزیت که می رسم، آفتاب طلوع کرده.روی یک چیز تمرکز کردم : اشک نریزم. از زمان اوج گرفتن هواپیماتا لحظه ای که خوابم برد فقط یک کار از دستم بر می آمد، اشک ریختن از دردی که خودم هم نمی دانستم از کجاست ...
Labels: Nostalgia
هيوا ساعت
11:15 AM
نوشت
Fausse couche vs. Véritable délire
هفت ماه در شکمم نگه اش داشتم. غیر عادی ترین و ناشناخته ترین حس ها را در این مدت تجربه کردم و همه اینها با شگفتی. به یاد نمی آوردم چطور راضی شده بودم به داشتنش. من چطور راضی شده بودم به پرورش یک جنین در شکمم؟ به یاد نمی آوردم. ای کاش به یاد می آوردم. روزی که رفتم برای زایمان، یک روز ابری بود و من یک بلوز آستین بلند راه راهِ مشکی طوسی تنم بود و بچه هم زیر آن . در طول این هفت ماه حتی یک بار هم دکتر نرفته بودم و از سلامت یا ناسلامتی خودم و جنین هیچ اطلاعی نداشتم. به یاد نمی آوردم چرا به دکتر رفتن حتی فکر هم نکرده بودم. یادم نمی آمد. دکتر بیشتر شبیه آمپول زن ها بود و این من را به شدت بی اعتماد کرده بود. دستی به شکمم کشید. این بچه مدت هاست که در شکم شما مرده. چطور احساس نکردید؟ و بعد از زیر بلوز راه راه خاکستری مشکی ام خارج اش کرد و به من داد تا بندازم اش در سطل آشغال.
خیلی وقت پیش، وقتی بابایی زنده بود، در یکی از کتاب های تعبیر خواب اش خوانده بودم که "دیدن زن باردار در خواب یعنی مشکل یا سختی و زایمان یعنی برطرف شدن آن مشکل."
هوم."مشکل"ام را که خیلی وقت است مثل جنازه این طرف و آن طرف می برم ...
Labels: Delirium
هيوا ساعت
5:11 PM
نوشت
آسمان خوش اخلاق!
بعد از نمی دانم چند قرن، پنج دقیقه یک رنگین کمان بزرگ کامل در پنجره دفترم داشتم. دو نقطه دی.
پ . ن .جرات نکردم کارین و مادام شولیا را که مشغول رفع عیب ماشین پرس بودند متوجه این خوشگله بکنم.چرا؟!
Labels: franciser
هيوا ساعت
4:41 PM
نوشت
Discernible Images ...
متوجه اولین چهارشنبه ماه نیستم. آژیر خطر را امتحان می کنند برای روز مبادا. صدای آژیر همه جا را برداشته، همه آرام به کارشان ادامه می دهند جزمن که دنبال مامانی می گردم که به زیرزمین پناه ببریم...
هشت و نیم شب و باران.هوای تاریک همه جا را برداشته. برای رسیدن به خانه اش راه را کوتاه می کنم. سه کارگرِ کارگاه ساختمانی روبه رو پیاده رو را اشغال کرده اند. کوچه خلوت و باریک، تاریکی و کارگر ساختمان،پتانسیل های تجاوز، دست مالی شدن،تعقیب،تهدید و متلک آزاردهنده.، از درون یخ می کنم...بی اعتنا راه را برایم باز می کنند.
لحظه هایی از روز فراموش می کنم اینجا "شهر امن و امان است". انگار فرقی نمی کند چقدر از ترس هایمان گذشته باشد. هنوز یک جاهایی باقیمانده هایشان خِرم را می گیرند.
Labels: Delirium
هيوا ساعت
3:28 PM
نوشت
زیر بارون دنبالت دارم می گردم ...
امشب برای اولین بار بعد از آشنایی، قرارمان در اندرونی است. می دانم که دعوت شدن به چشیدن شراب شهرشان بهانه ایست برای داشتن کمی خلوت.
زودتر از بقیه عصرها از دانشگاه خارج می شوم، قبل از بستن گل فروشی ها. من هم می خواهم ببیند در شهر ما برای بار اول با "دست پر" وارد منزلی می شویم. تصمیم گرفتم امشب دستم را با یک گلدان کوچک پر کنم.
دارم فکر می کنم. فکر می کنم به اینکه از کجا می توانم علاوه بر گل کمی "ذوق بار اول"،کمی تپش قلب، کمی دلهره،کمی پریشان فکری، کمی دست یخ کرده،کمی لپ گل انداخته ،کمی قند در دل آب شدن بخرم. یادم نیست آخرین باری که این همه عاشقی کردم کی بوده...
Labels: crazy and feminine, Delirium
هيوا ساعت
2:51 PM
نوشت
یک هو،خیلی ناگهانی گذرت به جاهایی می افتد و عبارتی را می خوانی که انگار یک لحظه تمام دلتنگی ات را یک جا گفته. آرام می گیری
به اندازه یک سکوت طولانی...
لحظاتی هست که دلم می خواهد برگردم اصلاحشان کنم، زنانگی تمام دنیا یا تمام زنانگی دنیا چیزی نبود که با تو قسمت کنم که از جنس درد و رنج و تحقییری
همین کمی زنانگی گس من برای تو بیش از حد بزرگ بود ... حالا هر روز حقارتت را با تحقیر من جبران کن!
Labels: crazy and feminine, Delirium
هيوا ساعت
6:01 PM
نوشت
Changeling
Never start a fight,but always finish it.
خیلی آمریکایی! آمریکایی الاصل اصل! به فرانسوی ها که از سانتیمانتالیزم خودشان دق کردند و با دیدن درام های آمریکایی یک نفس راحت می کشند توصیه می شود.
لب های خانم جولی و اندام باریییییک و بلندشان مثل انگشت دخترخاله سه ساله ام (البته وقتی سه سالش بود!) در تمام طول فیلم مرتب می رفت در چشمم.
Labels: cinéphile
هيوا ساعت
5:34 PM
نوشت
Two lovers
بعد از یک روز کاری خسته کننده و ده ساعت تمام سرپا ایستادن در آزمایشگاه و سنتز پودر با چهار لیتر آمونیاک، از دانشکده خارج شدم و داشتم سلانه سلانه برمی گشتم خانه و نقشه یک سوپ داغ می ریختم با سه اپیزود لاست که تلفن ژیل همه را نقش بر آب کرد! بریم سینما امشب؟ چه فیلمی؟ تو لاورز. اوکی،بریم. با خودم فکر کردم بعد از این همه خستگی چرا نرم سینما و بالای فیلم دوزاری عاشقانه ای که پالترو توش بازی می کرد پول ندم؟! به درک! گاهی هم فیلم دوزاری برای تمدد اعصاب خوبه!
سه دقیقه بعد از شروع فیلم فاتحه فیلم دوزاری خوانده شد! تقریبا هر صحنه فیلم مثل یک عکس خوب بود برایم که از دیدنشان لذت بردم. نماهای متفاوت از زندگی نیویورکی . داستان برخورد خشنی داشت با من. در کمال آرامش یک سری واقعیت از زندگی عاشقانه ما آدم ها به طور عام را، پوس می کند و می گذاشت جلو. هیچ چیز غیر قابل پیش بینی و مهیجی هم نداشت، همان چیزهایی بود که هزار بار بدبختی اش را کشیدیم و با خودمان درگیر شدیم و بعد از کلی لت و پار شدن آمدیم بیرون. همینطوری بود که من و ژیل کارمان کشید به مک فلاری بعد از سینما ! با هزار ناامیدی از "لئونارد" به ژیل قر زدم که "دیدی؟آخرش واداد! من همه سعی ام رو می کنم که اینجوری نشه" و ژیل هم در یک آن محکم گفت "هواست باشه به کارات! منم مث تو فک می کردم.الان شدم یه مرد سی و شیش ساله تنها "
Labels: cinéphile
هيوا ساعت
5:11 PM
نوشت
Stella
استلای یازده ساله مشغول جستجوست و کشف. کشف خودش و دنیا. استلا انقدر خوش شانس هست که در یک کافه دهه هفتاد پاریسی بزرگ شود با پدر و مادری که هیچ سیستم ارزشی -نه برای استلا و نه برای خودشان- ندارند که ذهن دخترک را با آن خراب و مغشوش کنند. البته باید دید بزرگ شدن با الکلی های واداده و قربانی که دنبال قربانی هم می گردند کار هر کسی نیست. استلا از همین سن و سال صاحب سبک هست، سبکی برای نگاه کردن و زندگی کردن و کنار آمدن با ترس هاش. اینجا گلادیس هم وجود دارد. تک فرزند یک روشن فکر از یک محله بورژوآی پاریس که محل الهام می شود برای استلای حومه نشین. تماشای دوستی ساده و دور از قضاوت و انتقاد گلادیس و استلا خالی از لذت نیست.
"سیلوی ورهید" فاصله دوربین اش را با تو حفظ می کند و به سادگی اجازه ورز دادن استلا و زندگی اش را به تو نمی دهد. از سکوت استلاست که می فهمی دخترک یک گوشه مشغول درد کشیدن است.
از آن فیلم هایی بود که وقت بیرون آمدن از سینما و پیچیدن خودت در شال گردن و کلاه و پالتو می گویی "فیلم خوبی بود". تیپیک فرانسوی و فکر کنم برای یک فرانسوی ملموس هم باشد علاوه بر زیبا و لذت بخش.
هيوا ساعت
3:21 PM
نوشت
شراب قرمز وسبزیجات پخته
- تصویری که از خودت داری چیه؟
: یه دختری با پوست مهتابی و چشم های خالی که سرِ پا در یک لوله آزمایش کمی بلند تر از قد خودش زندگی می کنه.
- بازم شراب بریزم؟
: بریز ... از بیرون هم اینجوری دیده می شه؟
- نه دقیقا
: این پنیر عالیه
- از بیرون این چیزایی که گفتی معلوم نیست فقط یه چیزی هست که ناخودآگاه آدمو می ترسونه! بازم نون گرم کنم؟
: من که بیشتر نمی خورم... شاید اون چیزی که از بیرون ترسناکِ هپروتی بودنمه،نه؟
- نه! یعنی من اینطور فک نمی کنم... شکلات بخور! می گن به بالا بردن روحیه کمک می کنه.
Labels: crazy and feminine, franciser
هيوا ساعت
3:36 PM
نوشت
Insatisfaction chronique
دلم رفتن می خواهد. نه به جایی رفتن، از اینجا رفتن می خواهم.
دلم رفتن می خواهد به جایی که زبان اش را ندانم، پیچ هر کوچه اش ببردم به ناکجا آباد، بوی جدید خیابان ها و آدم هاش به بینی ام حس کردنی بیاید، مزه شیرینی و قهوه هاش کشف دوباره باشد و برق نگاه ها از یک جنس دیگر...فکر می کنم وقت رفتن رسیده.
با تکرار که به پرفکشن نمی رسیم، می رسیم؟
Labels: Delirium
هيوا ساعت
10:46 AM
نوشت
و بالاخره کمی باد موافق که در این روزهای سرد و ابری و نمناک شروع کرده به وزیدن.
هيوا ساعت
12:32 PM
نوشت
و سوال اینجاست:
چرا من ظرفیت انجام کاری بدون حضور رییس بالای سرم را ندارم؟
سه هفته است که این دکتری را شروع کردم. در طول این مدت سه مقاله خواندم و چهار پنجم روز را به وب گردی (بخوانیم وب ولگردی) گذراندم.
و سوال بعدی اینجاست: با این رویه به کجا می رسم؟ یا اصلا به جایی می رسم؟!
هيوا ساعت
12:06 PM
نوشت
حرکت با قطار شب، ساعت بیست و دو.باز کردن کتاب مورد علاقه و خواندن دو صفحه قبل از حرکت: سخن عاشق-رولان بارت-قرضی از کتابخانه شهر.
رسیدن به مقصد، ساعت یک صبح.
چراغ های قطار خاموش، صندلی ها خوابیده و خواب عمیق. کتاب فوق الذکر در جیب صندلی جلویی.
رسیدن به مقصد، متوجه نشدن. یک هو متوجه شدن. پریدن بیرون از قطار و جا گذاشتن کتاب.
بیدار شدن و فهمیدن جا گذاشتن کتاب درست دو شماره بعد از بسته شدن در قطار و حرکت آرامِ قطار.
احتمالا الان کتاب یک جایی است در مرز اسپانیا و فرانسه.
همه ی حواسم به کتابِ گم شده است.
نتیجه اخلاقی:
نباید با قطار شب سفر کنم؟
وقتی با قطار شب سفر می کنم کتاب نخوانم؟
اگر در قطار شب کتاب می خوانم بعد از خواندن جمع اش کنم؟
وقتی سفر می کنم شارژر موبایلم را ببرم که اگر شارژ تمام کرد شارژش کنم و ساعت بگذارم؟
فرانسوی ها احمق اند چون اگر احمق نبودند در هر ایستگاه چراغ ها را روشن می کردند و ایستگاه را در بلندگو اعلام می کردند تا ملت خواب نمانند و گیج و منگ از قطار نپرند پایین؟
این از آن چیزهایی بود که "پیش میاد" و الان باید بی خیالش باشم؟
من الان دلم کتابم رو می خواد که در کافه مورد علاقه ام بخوانم و یادداشت بردارم و لذت ببرم. از تمرکز افتادم با این واقعه!
هيوا ساعت
12:05 PM
نوشت
و ای دختران قرتی که در سه درجه بالای صفر کفش تابستانی می پوشید!
Labels: foretaste
هيوا ساعت
11:27 AM
نوشت
home
تریلر جذاب، خلاصه داستان کنجکاوی برانگیز ولی فیلمِ بد.فکر کنم خانوم میِر قاطی کرده بوده سر ساخت این فیلم. حتی نمی تونم بگم من دوست نداشتم. فیلم بدی بود. انگار که زرشک پلو با قورمه سبزی و آش رشته را ریخته باشند روی هم و خوب هم زده باشند و بعد به من گفته باشند شش یورو بده اینو بخور! بوش خوب بود، ما هم گول خوردیم و رفتیم دیدیم!
با تو ذوق خوردگی فراوان از سینما آمدم بیرون. البته شام مطبوع بعد از سینما با یک دوست خوب کمی از این ضد حال کم کرد!
Labels: cinéphile
هيوا ساعت
12:07 PM
نوشت
زیر و رو
همه چیز زود زیر و رو می شود. خیلی زود. پیش از موعد.این پیش از موعد ها هم می شوند یک جاروبرقی که همان یک ذره احساس امنیتی که با حوصله و بدبختی جمع کردم از سوراخ سنبه های درونم بیرون بکشد. حس خوبی نیست وقتی پنجه پاهام را در کفش جمع می کنم و راه می روم بسکه به زیر پاهام اعتماد ندارم.
...
از در آمد تو.بازهم با هم روبه رو شدیم. از ماری می پرسم :معلومه دستام می لرزه وقتی گیلاسم رو میرم بالا؟نه! ومن قش قش می خندم برای اینکه وانمود کنم چقدر ککم نگزیده از رفتنش!
پ.نون. نامه مالیات آمده. اعصاب ندارم! همین طور پول!
Labels: Delirium